LA CROSADA. CAP I: NEGOCIACIONS FRACASSADAS

A començaments del sègle XIII la situacion dins las tèrras del Lengadòc èra pauc positiva, tant per la Glèisa Catolica coma per la Monarquia Francesa.

Las tèrras occitanas mantenián una dependencia nominal e teorica amb la cort francesa. A la practica, los divèrses territòris occitans es governavan eles meteisses mejançant los sieus  nòbles. E èra mai que probable qu’aquela meteissa noblesa soniès transformar aquela sobeiranetat practica en una oficiala e definitiva.

D’autra banda, lo movement dels Bones Òmes aviá progressat de tala manièra qu’èra vist cossí una seriosa menaça pel monopòli religiós catolic. Lo percentatge de cresents al Lengadòc es desconegut amb exactitud (qualques estimacions suggerisson la quantitat d’un dètz per cent que dependriá fòrça de la contrada e lo moment), los Bones Òmes gaudissián d’un grand respècte e simpatia entre la populacion pas cresenta.

Lo sieu estil auster de vida, la siá preocupacion pels problèmas reales de las gents del pòble e la siá aproximacion en predicar en la pròpria lenga (e pas en lo latin cerimonial catolic) e lo fach de viure de lo sieu pròpri trabalh e pas dels impòstes (coma fasiá lo clergat catolic), creàven unas diferéncias abissals amb lo “modus operandi” eclesiastic catolic.

Tanpauc pas escapava als uèlhs de la monarquia e de la Glèisa catolica las simpatias que manifestavan clarament los nòbles (e sustot las nòblas) occitans cap al movement. Un clar exemple èra la conversion d’qualque d’eles e l’evidenta supòrt que los facilitèron en qualques moments.

BANDERA OCC

La Crotz de Tolosa

Lo camp èra preparat perque la monarquia francesa ensagès l’assaut als territòris occitans per los sometre a la siá sobeiranetat efectiva, e la Glèisa per arrancar tota aquela “eretgia” que la menaçava. Lo meteis Papa Innocenci III (al tròn de Sant Pèire dempuèi l’an 1198) aviá demandat per carta l’an 1204 al rei Philippe August de França (al tròn francés dempuèi l’an 1180), qu’expropriès las proprietats d’aqueles que profèssetz l’eretgia, tant nòblas coma vassals, e li recomandava qu’impausèsse la siá sobeiranetat sul territòri e la noblesa occitans.

En aquel moment inicial, lo monarca refusèt l’invitacion, mas se pòt pas dobtar que pensèsse suls beneficis que podiá comportar aquela operacion. E coma passa sovent en l’istòria, los interèsses d’ambedós confluiguèron. Avián de besonh solament lo motiu definitiu que desencadenèsse tot plegat.

Abans de l’esclatament de la Crosada l’an 1209, s’avián produsit d’incidents coma lo sètge de La Vaur, que provoquèt l’abjuracio de la siá fe catara de la part de l’avesque de la region de Tolosa (1181) e l’excomunió del comte Ramon VI de Tolosa (1208). Lo comte èra estat excomunicat ras de las denóncias que lo representant papal, en Pèire de Castèlnòu, aviá informat en un comunicat al Papa Innocenci III.

Entre la longa listada d’acusacions contra lo comte, que trobam en la carta enviada pel Papa al meteis comte de Tolosa, se mencionan la trencadura de la Patz e Trèva establida per la Glèisa pels periòdes de la Quaresma, los Quatre Tempses1, e d’autras fèstas religiosas, la percaça de l’avesque de Carpentràs, la conversion de glèisas en fortalesas militaras, la concession de cargas publicas a josieus, la contractacion de mercenaris catalans e aragoneses qu’avián arrasat Arles e los sieus entorns, e naturalament, la proteccion d’erètges e la negativa a los liurar a la Glèisa.

Pèire de Castèlnòu aviá obtengut d’adesions de qualques nòbles de la Provença a la causa contra los erètges, mas lo comte Ramon VI de Tolosa voliá pas dirigir aquela persecucion. Aquela negativa aluenhava la possibilitat de l’anullacio de l’excomunio, e complicava encara mai las relacions amb Roma.

Pendent lo mes de Novembre de 1207, lo Papa Innocenci III tòrna a demandar l’ajuda del monarca francés, mas tanben de qualques nòbles, en los prometent d’indulgéncias e proteccion per los sieus fèus. Mas lo rei Philippe respondèt que França èra en guèrra amb Anglatèrra, e que podiá pas manténer doas guèrras, l’anglesa al nòrd e l’eretica al sud. Lo rei ofriguèt collaboracion, se lo Pontife comandava una trèva de dos meses als angleses e que la monarquia aportès pas finançament a l’intervencion contra los erètges (es a dire, que paguès tot la noblesa e la Glèisa). Egalament, lo rei Philippe auriá drech a exigir als sieus nòbles qu’abandonèsson la lucha contra l’eretgia s’Anglatèrra trincava la trèva. Roma acceptèt pas las demandas reialas francesas.

Fin finala, lo 14 de Genièr de 1208, lo legat del Papa Innocenci III, en Pèire de Castèlnòu, s’aviá amassat nauament amb lo comte de Tolosa per negociar las condicions de la suspension de la siá excomunion. Pèire de Castèlnòu exigissiá al comte la participacion en la persecucion dels “erètges”. L’amassada finalizèt amb un desacòrdi entre ambedoas parts e amb un avertiment (menaça?) de la part del comte Ramon “Fasètz atencion; pertot ont anaretz, per tèrra e per aiga, vos perdrai pas de vista”.

IMG_7972

Negociacions secrètas entre ambedós partits

En aquela amassada, lo legat papal liurèt una carta del Papa dirigit al comte Ramon VI pas gaire amistosa, ni en lo ton ni en lo contengut, que disiá:

“Quin malaut orgulh a pogut dominar lo tieu còr, leprós? As pas quitat de manténer una guèrra contra los tieus vesins, as umiliat las leis de Dieu e ès un dels aliats dels enemics de l’autentica fe. Tremòla, atèu, perque seràs punit per los tieus actes! Cossí gausas protegir los erètges, tiran crusèl e barbar?

Mas as comés fòrça autres pecats contra Dieu: refusas acceptar la patz, guerrejas en Dimenge e saquejas los convents. Per umiliar tota la Cristiandat, as concedit de cargas publicas als josieus.

Los nòstres legats t’an excomunicat. Nós refermam la siá justa decision. Per contra, coma que la mission d’un Papa es perdonar, Nós t’ordenam que te sometas a peniténcia se desiras aténher l’absolucion de los tieus pecats que son fòrça. Doncas qu’es impossible daissar sens puniment aquelas ofensas a la Glèisa e a Dieu, t’informi que Nós avèm ordenat que sián confiscats los tieus bens e que se lèven contra tieu los princes, doncas que t’as convertit en lo pièger enemic de Jesucrist. Nós t’avertissèm que l’ira de Nòstre Senhor pas s’arturarà aicí. Seràs exterminat!”

Cossí podètz verificar, un messatge fòrça amistós. La solucion de l’amassada reafirmèt l’excomunio del comte Ramon VI e provoquèt la senténcia de Pèire de Castèlnòu en menaçant que èra despossedit de las siás tèrras, e que la Glèisa defendriá a aquel que se las volguèsse apropiar, e que se quauquarrés voliá assassinar lo comte, seriá tanben protegit per la Glèisa Catolica.

Malgrat tot, qualques versions defendon que ras d’aquelas menaças, lo comte de Tolosa acceptèt a contracòr las condicions de Roma, per manténer los títols e las proprietats, mas que los eveniments de l’endeman empediguèron cap de sòrta de reconciliacion.

Nòta 1: Los « Quatre Tempses » èran los diluns, dimècres e divendres de la primièra setmana de cada estacion (cossí qu’avèm quatre estacions, d’proven aicí lo nom).

Advertisements

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Cambiar )

Connecting to %s