LA CROSADA (IV): L’ARMADA DE LA CROSADA

Èra pas la primièra Crosada convocada, mas èra la primièra de crestians contra autres crestians, e que se desvolopava en territòri de l’Euròpa occidental. La circonstància que los enemics foguèsson crestians, empediguèt que los cavalièrs templièrs, un dels mai importants òrdres militars de l’epòca, intervenguèsson en la disputa, perque los sieus ideales los empedissián prene las armas contra autres crestians,encara que foguèsson estats declarats “erètges”.

Los beneficis pels participants èran semblables als de las autras crosadas anterioras al Prèp Orient. La Glèisa catolica perdonava los pecats comeses, prometiá lo Paradís en morir, se produsissiá la paralizacion del pagament dels deutes e credits e se repartiriá lo patrimòni dels erètges. Aqueles crosats qu’aguèsson promés anar a Tèrra Santa, podián cambiar la siá promesa per aquela autra Crosada.

Mas en aquela escasença, los crosats lor caldriá pas viatjar a travèrs de milièrs de quilomètres, en traversant la mar e lo desèrt, perque se produsiriá a la meteissa Euròpa, a paucas setmanas de viatge, e amb una climatologia fòrça mai favorabla. Nos cal pensar qu’a las Crosadas dins Tèrra Santa, fòrça combatents morissián pel camin pels longs viatges, la manca de neurituds, la climatologia extrèma o los atacs enemics abans d’arribar al destin.

Robert_de_Normandie_at_the_Siege_of_Antioch_1097-1098

Tèrra Santa foguèt lo scenari de grandas batalhas pendent las Crosadas

Mas qui integrava l’armada de la Crosada contra los Albigeses?

Las chifras càmbian segon las fonts, e son entre vint mila e cinquanta mila. Guillermo de Tudela, autor navarrenc de la primièra “Canso de la Crosada”, explica que “aviá vint mil cavalièrs armats de tota sòrta e mai de dos cents mila abitants de pòbles e de pageses, sens comptar los capelans e los abitants de las vilas.”. Sabèm uèi que la chifra èra fòrça inferiora, encara que la crida del Papa Innocenci III obtenguèt fòrça adesions. En aquela epòca, èra impossibla mobilizar un contingent tan nombrós. Malgrat l’incertitud de la quantitat, la descripcion de Guillermo de Tudela nos ajuda a conéisser la composicion del contingent. Nos cal prene en compte qu’en aquel periòde existissián pas armadas organizadas, coma posteriorament. Solament los monarcas e los senhors feudales dispausavan de pichons contingents professionals, Quan començava una guèrra, s’aumentavan amb les òsts, nòvas agropacions de cavalièrs e vassals mobilizats pontualament.

La maximala autoritat de la Crosada contra los Albigeses foguèt Arnaud Almaric de Citeaux, de l’òrdre del Cister e nomenat dirèctament pel Papa. Innocenci III auriá preferit que foguèsse lo meteis rei Philippe II Auguste de França qui dirigiguèsse las operacions, mas de divèrses motius estrategics mantenguèron inicialament lo monarca francés defòra de l’operativa. Lo rei francés lutava al nòrd contra Anglatèrra e podiá pas dobrir una segonda linha de batalha al sud. Aquela actitud iniciala del rei Philippe se deuriá tambén segurament per l’objectiu de ganhar temps e daissar clar al Papa que l’iniciativa militara seriá reiala e pas del Papal. E que los beneficis economics e territoriales que s’atenguèsson, serián per la monarquia. Autras opinan que benlèu los ligams familiales entre lo monarca francés e lo comte de Tolosa (èran de cosins) frenèt Philippe. O esperava benlèu a veire coma evolucionavan los eveniments. Degun podiá pas assegurar qu’aquela operacion acabèsse plan. Malgrat aquela actitud, lo monarca francés enebiguèt pas als sieus nòbles anar a la Crosada. E dempuèi lo mes d’Agost de 1209, foguèt Simon de Montfort la maximala autoritat en tèrmes militars.

Coma totas las Crosadas, la noblesa, acompanhada de las siás armadas particularas, dirigidas per sergents e integradas per cavalièrs, portaires de bloquièrs…totes eles vassals de los sieus fèus, dirigissiá l’armada. Poiriam pensar que totes los nòbles aderits a la Crosada èran originaris de las tèrras d’oïl, mas tanben s’amassèron nòbles de las tèrras d’òc. Entre totes aqueles nòbles, aperaquí de cinc cents, trobam lo pòrti Eudes III de Bourgogne, lo comte Hervé IV de Donzy, lo comte de Saint Pol Gaucher de Chatillon, Pierre de Courtenay, Thibaud de Bar, Guichard de Beaujeu, Gauthier de Joigny, Guy de Lévis, lo senescal d’Anjou Guillaume de Rocher, Azemar de Peitieus, lo vescomte d’Andusa, los comtes d’Auvèrnhe, e un còp començada la Crosada qualques nòbles occitans, en veire la barbariá de l’armada crosada, s’apondèt als agressors.

Qué cercavan los nòbles participants? Podèm pas dobtar que pretenián obténer de compensacions economicas de la siá participacion, coma tèrras, castèls o títols, sustot per part d’aqueles nòbles paures o sens possessions. O los nòbles occitans participants, per paur de pèrdre las siás possessions o amb desir de poder recebre las tèrras dels autres nòbles occitans qu’avián aculhit e defendut erètges. Mas se movián tanben fòrça d’eles per conviccions religiosas. Lo meteis Simon de Montfort es un exemple evident.

I anèron tanben fòrça membres importants de la Glèisa catolica, coma los arquevesques de Sens, Rouen, Reims e los avesques de Nevers, Bayeux, Lisieux, Chartres e Autan, entre d’autra. E en lo cas eclesiastic, aviá pas diferéncias entre lo nòrd e lo sud, perque tot l’estament catolic voliá maselar l’”eretgia”. L’arquevesque de Bordèu o los avesques de Clarmont e d’Agen acompanhèron tanben los crosats. E fòrça capelans del ”bas clergat” faguèron partida tanben del cortègi.

Los mercenaris, nomenats “routiers” o “ribalds”, èran contractats e se movián pas per principis religioses, mas per lo prèmi obtengut mejançant lo sacatge de las vilas ocupadas. Avián convertit la guèrra en un mestièr e qualqu’uns d’eles se fasián acompanhar de las siás familhas de manièra nomada. Acostumavan a mostrar una cruseltat fòrça mai anautita, e l’assassinada e la violacion èran de procediments abituals en las siás accions. Èran originaris de fòrça reialmes e territòris europèus coma Aragon, Navarra, Brabant e las tèrras d’oïl, entre autres.

Fin finala, los òmes del “póble bas”, qu’èran los piègers armats, abitualament pas combatián e èran los encargats de transportar totes los objèctes que integravan lo campament, amb armas, tendas de campanha, neurituds…Aqueles òmes paures sabián que las possibilitats d’obténer de grandas compensacions èran redusidas, e se movián abitualament per conviccions religiosas.

En aquelas mobilizacions èran tanben presentas femnas per codinar, cóser, ruscar la ròba… e tanben trobam prostituidas.

Murol_castle_(model_of_catapult) (1)

Las catapultas èran fòrça utils pendent los sètges

Sens desbrembar las atrocitats que los crosats cometèsson en lo sieu sanguinari periple, avèm pas de desbrembar tanben que la preséncia d’aquela armada significava un caòs per las vilas per ont passavan, perque los abitants devián provesir de neurituds als soldats. E los abuses de tota sòrta frequents entre la populacion civila. Vertadièrament, lo pas d’un cortègi militar d’aquelas caracteristicas èra una sangarrèra per quina vila que siá que se trobès en lo sieu camin.

Las tacticas e las armas utilizadas en los desparièrs conflictes medievals cambièt pas tròp al cors dels sègles e l’ais fondamental de l’armada èra la cavalariá, fòrça mai efectiva en l’atac. Los cavalièrs èran acompanhats (e protegits) amb estrechas filas ont los cavalièrs mens protegits se situavan davant, seguits pels vassals amb armadura e los sergents. Èra fòrça important que l’infantariá e la cavalariá foguèsson plan coordinadas. L’infantariá iniciava l’atac, en preparant lo terren per l’atac de la cavalariá.

Les Armas utilizadas emplegavan coma material basic l’acièr. Entre las armas personalas dels cavalièrs, trobam basicament las espasas, los bloquièrs, los aubèrcs, las coirassas, los gantelets, los hèumes e las lanças. Las nomenadas “espasas francas” dispausavan de grand prestigi per la siá efectivitat. Las balèstas e los arcs èran emplegats per atacar a distància, e afeblir l’enemic abans de dintrar en lo combat dirècte. En lo cas dels sètges èran d’una importància principala.

Mas la Crosada contra los Albigeses, se basèt en un conflicte de sètges de vilas e castèls, malgrat qualque batalha coma la de Muret l’an 1213. Aiçò provocava que los agressors comptèsson amb una arma mai: la manca de neurituds e aiga per la populacion assetjada. Mas tanben l’orografia complicada del terren, sustot en lo cas de las fortalesas podiá ajudar als assetjats. Lo ventalh d’armes per ganhar un sètge èra important: coma los ponts d’assaut, los escalièrs, los ariets que trincavan de murs e de pòrtas, los trabucs… Mas foguèt fòrça utilizada la catapulta, que lançava projectils suls objectius a una granda distància, en creant grandas estrossejas.

Tota una armada preparada per començar lo combat e desencadenar una granda tragèdia dins las tèrras d’òc

Advertisements

2 comments

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Cambiar )

Connecting to %s