LA CROSADA (VIII): MOVIMENTS DELS DIRIGENTS CROSATS

Lo sacatge de Carcassona èra estat fòrça positiu pels soldats e mercenaris de la Crosada, perque Carcassona èra una vila rica. Fòrça d’aqueles soldats, enriquits e en remembrant qu’èra previst que la Crosada durèsse solament unes quaranta jorns e avián ja superat lo doble, decidiguèron tornar cap a los sieus pòbles. Abans de partir, la Glèisa los exigiguèt una sòrta de tribut per la mantenença de las operacions. Pendent lo sieu trajècte de retorn, presumissián dels ganhs obtenguts facilament e rapidament, e aiçò animèt a fòrça autres òmes a s’enrotlar a las filas crosadas.

Mas als soldats que demorèron al campament, lo meteis Simon de Montfort, tanben fòrça beneficiat en recebre las possessions de l’anterior vescomte Raimon Rogièr, los ofriguèt doblar lo sieu sòu e la supression del “tribut eclesiastic” mencionat anteriorament.

Après la casuda de Carcassona, l’armada crosada contunhèt la siá rota per tèrras occitanas, mas las vilas conquistadas èran ocupadas sens resisténcia o s’aderissián a la Crosada per evitar de represalhas. Qualques unas èran estadas abandonadas. Tanpauc pas trobèron gaire benefici perque s’agissián abitualament de pichonas vilas. Abans d’acabar l’an 1209, Simon de Montfort aviá conquistat o s’avián gaireben aderit totas las vilas dels fèus de la familha Trencavèl e d’entorns, coma Mont-real, Fanjaus, Preissa, Laurac, Saissac, Castras, Limós, Lombèrs, Puèg-la-ròca, Savardun, Caussada, o Pàmias (al comtat de Fois)… Significativa foguèt la rendicion e adesion a la Crosada de la vila d’Albi, qu’aviá donat un dels noms als “erètges”: los “albigeses”.

A Saissac, la familha senhoriala èra famosa per la dolenta relacion que manteniá amb la Glèisa e per las siás conviccions en favor dels Bons Òmes. Pendent la conquista de la vila pels crosats, los senhors Pèire de Fenolhet e Jordan de Saissac foguèron expulsats de los sieus fèus, que passèron a mans de Bouchard de Marly, cosin del meteis Simon de Montfort.

800px-France-Saissac-Château_de_Saissac

Castèl de Saissac, uèi.

Es tanben important remembrar la casuda de la vila de Cassanuelh. Inicialament, se produsiguèron de diferéncias entre los dirigents crosats, perque l’arquevesque de Bordèu voliá la conquista, del temps que lo comte Guy II d’Auvèrnhe e de Clermont s’opousava en defendent que possedissiá de dreches senhorials sus la vila. Fin finala, se decidiguèt conquistar Saissac, mas pas provocar un sacatge en escambi de l’abjuracion dels “erètges”. Los Bons Òmes refusèron la proposicion, e foguèron executats en lo primièr lenhièr de la Crosada.

Los Bons Òmes fugián davant l’arribada dels soldats crosats cap a Tolosa, Mirapeis e las tres darrièras fortalesas dels Trencavèl qu’èran estadas pas encara conquistadas, Menèrba, Tèrmes e Cabaret.

Simon de Montfort decidiguèt prene l’iniciativa diplomatica. Escriguèt una carta al Papa Innocenci III ont li informèt que qualques nòbles e los sieus soldats s’avián retirat de la Crosada, e que dispausava pas de pro renfortiments per contunhar. Mas decidiguèt tanben parlamentar amb lo rei Pere II d’Aragon e I de Barcelona a Montpelhièr. Ara lo rei Pere èra lo sieu nòu senhor, en venir Simon lo nòu vescomte de Carcassona e Besièrs. Las convèrsas s’alonguèron pendent doas setmanas al mes de Novembre sens cap de resultat.

Tot coincidiguèt amb la mòrt de l’anterior vescomte Raimon Rogièr. E malgrat que lo meteis Simon de Montfort organizèt unas funeralhas fòrça dignas per lo sieu predecessor, la sospècha de la siá culpabilitat en aquela mòrt, provoquèt que ni los autres nòbles occitans ni lo meteis rei Pere lo reconeguèsson coma nòu vescomte. Ni lo renonciament d’Agnès de Montpelhièr, veusa de l’anterior vescomte Raimon Rogièr, als dreches de lo sieu filh de dos ans, en favor de Simon de Montfort, a cambiament d’una soma de sòus e una renda annala de tres mila liuras, netegèt la siá image davant la noblesa occitana.

Mas en genièr de 1210, se coneguèt la notícia que fòrça vilas conquistadas, que èran gaireben sens vigilància crosada,  èran estadas recuperadas pels “erètges”. Fòrça pichons nòbles qu’avián aculhit “erètges” recuperavan los sieus castèls (de fins a quaranta, la Crosada aviá perdut lo contraròtle) e se mostravan clarament ostils a Simon de Montfort.

Los nòbles occitans defensors dels Bons Òmes, nomenats « faydits », se recuperavan a fins de l’an 1209. Pèire Rogièr de Cabaret, qu’aviá subreviscut al sètge de Carcassona, prenguèt coma presoèr Bouchard de Marly, cosin de Simon de Montfort. E Guiraud de Pepius, a fins de Novembre e començaments de Decembre de 1209, recuperèt lo castèl de Puègserguièr, maselèt la garnison crosada de cinquanta soldats e mutilèt los dos cavalièrs crosats.

1280px-Albi2007a

La vila d’Albi se rendèt e faguèt aumenatge a Simon de Montfort

Simon de Montfort decidiguèt retrocedir per tornar a recuperar las vilas e los castèls per la fe catolica. Mas arribèron de complicacions. Simon de Montfort dispausava pas de pro liquiditat per pagar lo sòu dels soldats ni als provedidors. E sens lo sòu, los soldats volián pas avançar e los provedidors qu’avián pas crubat las comandas anterioras, a provesir de neurituds, armas… a l’armada crosada.

Un dels actors de la Crosada que s’aviá mantengut passiu èra lo comte Raimon VI de Tolosa. Après la siá umiliacion a Sant Gèli e d’aver demandat dintrar a l’armada crosada coma peniténcia per aver aculhit “erètges” dins las siás tèrras, èra demorat en una posicion segondària. Portava cosuda la crotz roja al pitrau, aviá acompanhat l’armada crosada, mas aviá pas aportat cap de soldat sieu. Davant la manca de recorses economics que patissiá l’armada crosada, lo Papa Innocenci III decidiguèt  aprofechar la situacion e envièt lo sieu legat Thédise per s’amassar amb lo comte de Tolosa.

Raimon VI aviá tornat a Tolosa après la casuda de Carcassona, en remembrant que los quaranta jorns previstes ja s’avián agotat, e qu’aviá d’afars dins lo sieu comtat. Los legats papals li remembrèron que los sieus fèus èran pas nets d’”erètges”. L’avesque Foulquet envièt un informe al Papa sus las vilas ont existissiá una importanta comunitat eretica, e se reclamèron de mesuras concrètas al comte de Tolosa abans de la festivitat de Totes los Sants.

Lo comte Raimon VI inicièt un viatge diplomatic ont s’entrevistèt amb lo rei Philippe Auguste de França e l’emperaire germanic Oton zum Brunswick, per demandar ajuda segurament sens succès. En tornar, pendent lo mes de Setembre de 1209, recebèt a Sant Gèli lo legat papal Thédise, mai dialogant que l’anterior, Milton. Mas lo Papa suspectava que lo comte Raimon VI voliá solament ganhar temps, per se los eveniments podián arturar la Crosada e pas prene de mesuras problematicas a causa de la granda preséncia de Bons Òmes als sieus fèus.

Basilique_Saint-Sernin_-_Toulouse

Basilica de Sant Sernan de Tolosa.

Amb la desencusa de la mòrt de Pèire de Castèlnou qu’aviá provocat l’inici de la Crosada, Thédise remembrèt a Raimon VI qu’èra encara excomunicat e qu’èra encara considerat colpable d’aquel assassinat. Lo puniment demandat pel Papa (presentat coma un acte de generositat) èra que Raimon VI li caliá destruir las fortalesas de lo sieu comtat, dissòlvre la siá armada e abandonar las siás tèrras. Quitament, lo comte li caldriá portar vestits de color marron tota la vida (1) e jamai pas poiriá tornar a manjar carn. A la practica, èra la cession de tot lo sieu patrimòni, la praubesa e l’ostracisme.

Se negar significava desaubedir al Papa e lo comte sabiá quin èra estat lo destin de lo sieu nebot Raimon Rogièr. Lo document amb las condicions foguèt difondut per totas las tèrras occitanas del sud, e la populacion èra contrària. Acceptar aquelas clausulas èra pèrdre tanben la sobeiranetat reala qu’aviá gaudit lo comtat de Tolosa dempuèi fasiá de sègles. Èra una situacion complicada, mas lo comte Raimon VI optèt per la lucha (e per una possibla ajuda del rei Pere).

Lo Papa Innocenci III, que jamai pas aviá cregut la conversion catolica del comte de Tolosa, obtenguèt l’oportunitat per ordenar tanben la conquista de los sieus territòris e la siá reparticion coma sautèri de guèrra. Envièt de sòus a Simon de Montfort, qual poguèt pagar als soldats e als provedidors, e s’inicièron nauament las operacions militaras.

(1) Determinats vestits marcavan lo caractèr de marginalizats de determinat collectius pendent fòrça sègles, coma las prostituidas, los leproses o los erètges. En tempses recents, lo Tresen Reich alemand obligava tanben a fòrça collectius a portar de determinats senhals en los sieus vestits, coma per exemple als josieus.

Advertisements

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Cambiar )

Connecting to %s