LA CROSADA (IX): BRAM, MENÈRBA, TÈRMES E PUÈGVERD.

A despart de l’ajuda economica recebuda de la part del Papa per contunhar la Crosada, Simon de Montfort esperava tanben renfortiments provenentes de los sieus pròpris domenis feudals de l’Île-de-France. Fin finala, pendent lo mes de Març de 1210 recebèt l’ajuda de la siá molhèr Alice de Montmoréncy, e qualques cavalièrs del nòrd. Tanben amb l’objectiu de poder aténher de fòrtas compensacions èran venguts de renfortiments provenents de Breizh, las tèrras d’oîl e las tèrras germanicas. Amb totes eles, inicièron nauament las operacions militaras.

Divèrses assages de Simon de Montfort de conquistar las fortificacions e lo territòri de Cabaret, acabèron en fracàses, e lo cap crosat decidiguèt atacar d’autras vilas e fortificacions prèpas.

Queiguec la vila d’Alzona e de contunh Bram, après tres jorns de sètge, ont Simon de Montfort mostrèt la siá cruseltat. A totes los òmes, mai d’un centenat, los arranquèron los uèlhs e los talhèron lo nas e lo pòt superior, a l’excepcion d’un perque fes de guida e los envièron en una sòrta de macabre cortègi a la prèpa vila de Cabaret, perque los sieus abitants s’espantèsson e se rendèsson sens resisténcia per evitar las meteissas represalhas.

Bram_(Aude),_Circulade

La vila de Bram, amb lo sieu quartièr ancian en forma de cercle

Aquela cruseltat foguèt dissimulada pel cronicaire Pierre des Vaux-de-Cernay en las siás informacions, en defendent que los “erètges” e los nòbles rebèls avián mutilat tanben qualques soldats crosats, e mai se avián pas cap pròva d’aquelas represalhas de la part del partit contrari. Segon qualques versions crosadas, aquelas meteissas mutilacions avián patit abans los dos cavalièrs crosats que susvelhavan lo castèl de Puègserguièr quand queiguec davant l’atac de Guiraud de Pepius.

Al mes de Junh, divèrses nòbles occitans s’amassèron amb lo rei Pere II d’Aragon e I de Barcelona per demandar ajuda davant los atacs de l’armada crosada. Mas lo rei Pere refusèt emprene d’accions per pas prejudiciar las siás relacions amb la Glèisa catolica, abitualament dolentas sustot per l’assag del rei Pere d’anullar lo sieu matrimòni amb Maria de Montpelhièr, sens succès.

Al meteis mes de Junh, las tropas crosadas arribèron a Menèrba, governada pel comte Guilhèm, vassalh de la familha Trencavèl, e après sièis setmanas de sètge se rendèt la vila, lo jorn 22 de Julhet de 1210. A Menèrba, s’avián refugiat fòrça cresents que fugián de la Crosada.

Existisson pas de pròvas de l’adesion a la fe dels Bons Òmes de la part de la familha comtala de Menèrba, ni de la preséncia d’una importanta comunitat cresenta a lo sieu fèu, mas mantenián unas bonas relacions amb autras familhas nòblas qu’avián abraçat la fe dels “erètges”, coma los Tèrmes. E Guilhèm de Menèrba s’afrontèt dirèctament amb l’armada crosada.  Davant la diferéncia de fòrças, lo comte Guilhèm perdèt e liurèt la vila als crosats. Despossedit de las siás tèrras, dintrèt a l’Ordre dels Espitalièrs.

A Menèrba s’aluguèt lo primièr grand lenhièr de la Crosada amb mai de cent quaranta “erètges” executats, fòrça d’eles perfièchs. Los testimònis restavan estonats en veire coma los cresents se dirigissián a la mòrt amb granda jòia, en cantant de cançons per s’animar, per aténher abandonar aquel mond imperfècte sens abjurar de la siá fe.

Los nòbles rebèls e ostils a Simon de Montfort se rendèron nauament e liurèron a la Crosada sens resisténcia vilas coma Mont-real. Mas lo cap dels crosats pensava a la conquista de Tèrmes e Cabaret, doas plaças fòrtas que se resistissián.

Tèrmes, situada sus una pichona montanha de ròca, gaudissiá d’una impressionanta muralha, apiejada per un riu de grand cabal, lo Termenet, e èra governada pel senhor Raimon, un ancian força contrari a la Glèisa catolica (1), que s’aviá convertit a la fe dels Bons Òmes. Lo meteis Pierre des Vaux-de-Cernay catalogava de Tèrmes d’”umanament impenetrabla”. La vila èra venguda refugi de fòrça cresents que fugián, coma la maire de l’avesque catolic de Carcassona, Bernat Ramon de Rocafort.

PENTAX Image

La vila de Tèrmes, ieu.

Raimon de Tèrmes dispausava d’una garnison de vint cavalièrs e unes quatre cents o cinc cents soldats. La vila podiá solament èsser conquistada pel costat meridional. L’encargat de preparar lo sètge e l’ofensiva èra Guillaume, un “arquevesque guerrer” de Paris, un grand expèrt en tèmas bellics. Après conquistar los quartièrs exteriors, l’armada crosada decidiguèt atacar pel costat nòrd, e talhèron l’accès al riu.

Mas totes los atacs fracassèron a causa de la fortalesa de las muralhas. E las neurituds començavan a mancar en lo partit crosat, jos un soleu d’estiu!!!

Guillaume decidiguèt pregar ajuda a Dieu de manièra solemna e publica. E de la meteissa manièra que, après la pregària d’Arnaud Almaric de Citeaux a Carcassona, comencèt una fòrta secada, Tèrmes e los sieus entorns se vegèron tanben afectats per la manca d’aiga. Malgrat qu’encara la vila dispausava de neurituds e vin, l’abséncia d’aiga èra en determinant per evitar la propagacion de malautiás, e l’ancian senhor de Tèrmes pensèt a la capitulacion.

Mas subitament, aquela serada comencèt a plòure amb fòrtas tempèstas. Semblava que fin finala, la vila se salvariá, mas l’aiga queiguda èra en marridas condicions e la populacion patiguèt una disenteria que provoquèt una granda quantitat de mòrts. L’armada crosada interpretèt aquela “pluèja empoisonada” coma un senhal divin en favor de la Crosada. La vila de Tèrmes queiguec entre los jorns 22 e 23 de Novembre, e fòrça “erètges” foguèron executats. Lo meteis senhor Raimon de Tèrmes foguèt empresonat e moriguèt d’ans après.

Puègverd èra governat per la familha Congost, una nòbla familha fòrça plan situada economicament e dins dels cercles de poder dins las tèrras d’òc, qu’èra originària del Quercòrb. Segon las cronicas èran de seguidors dels Bons Òmes, tant Bernard de Congost coma la siá femna Alpaïs (ela èra venguda segurament Perfiècha e moriguèt l’an 1208). Après d’un sètge de tres jorns organizat pel tinent Thomas Pons de Bruyère per Novembre de 1210, Puègverd queiguec.

IMG_8031

Intrada dins lo castèl de Puègverd

Los Congost foguèron despossedits de las siás tèrras e títols en favor dels nòbles del Nòrd, inicialament a un lòctenent de Simon de Montfort, Lambert de Thury, e après al meteis Thomas Pons de Bruyère. Bernard de Congost moriguèt l’an 1232 sens renonciar a la siá fe en los Bons Òmes e en s’opausant a l’invasion de la Crosada.

Pauc a pauc, las vilas occitanas quègen en mans dels crosats, e la Crosada atenhiá los sieus objectius politics de neutralizar la noblesa occitana.

(1) La familha senhoriala de Tèrmes èra acusada qu’a la capèla del castèl se fasiá pas messa catolica dempuèi fasiá mai de cinquanta ans.

 

Advertisements

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Cambiar )

Connecting to %s